Przewodnik po kraju · Tajlandia

Tajlandia płaci 4 bahty za kilometr krótką i bezpośrednią drogą, a nie tą, którą pojechałeś

Stawka i łańcuch, którym dociera

Revenue Code, tajski kodeks podatkowy, zwalnia koszty transportu dwukrotnie. s. 42(1) zwalnia to, co wydano "honestly, necessarily, exclusively and wholly in carrying out his duties" — uczciwie, koniecznie, wyłącznie i w całości przy wykonywaniu obowiązków. s. 42(2) zwalnia koszty transportu i diety podróżne według stawek ustalonych przez rząd dla własnych urzędników.

Sektor prywatny dochodzi do stawki za kilometr przez tamten drugi przepis. Pismo Ministry of Finance กค 0409.6/ว 42 (26 lipca 2007) ustala ryczałtowe stawki dla urzędników — 4 bahty za kilometr za prywatny samochód, 2 bahty za prywatny motocykl — a interpretacja Revenue Department กค 0702/1831 przenosi je na sektor prywatny: ryczałtowy dodatek na pojazd jest zwolniony, o ile nie przekracza "อัตราค่าสูงสุดที่ทางราชการกำหนดจ่ายให้แก่ข้าราชการ".

Cztery za samochód, dwa za motocykl. Anglojęzyczne streszczenia bywały z tymi wartościami zamienione, a kto weźmie stawkę motocyklową za samochodową, zmniejsza każde rozliczenie o połowę.

Bez ewidencji i bez rachunków — ale z papierem wystawionym przed jazdą

W granicach tego limitu rachunki nie są wymagane. Wymagane jest "หลักฐานการได้รับอนุมัติให้เดินทางไปปฏิบัติงาน" — dowód zgody na podróż służbową, wskazujący pracę do wykonania i okres.

Wystawia się go przed podróżą. Wiążą się z nim dwa warunki: prywatny pojazd musi być używany przez całą podróż, żeby w ogóle przysługiwał zwrot, a każdą niemożność zastosowania się do tego trzeba z góry wyjaśnić przełożonemu i uzyskać jego zgodę.

Merytoryczny ciężar to więc kartka papieru poprzedzająca jazdę, plus miara z s. 42(1): że podróż rzeczywiście i w całości służyła pracy.

Dystans jest przepisany i nie jest dystansem, który pokonałeś

To właśnie odróżnia Tajlandię od każdego innego kraju na tej stronie. Przepisy dotyczące bazowej stawki urzędowej mówią w ระเบียบ ข้อ ๑๑, w brzmieniu opublikowanym w dzienniku urzędowym:

"โดยให้คำนวณระยะทางเพื่อเบิกเงินชดเชยตามเส้นทางของกรมทางหลวงในทางสั้นและตรง ซึ่งสามารถเดินทางได้โดยสะดวกและปลอดภัย"

Dystans liczy się według trasy Department of Highways, krótkiej i bezpośredniej, takiej, którą da się przejechać wygodnie i bezpiecznie. Gdzie nie ma trasy Department of Highways — według trasy innego organu, na przykład gminnej. Dopiero gdy nie ma ani jednej, ani drugiej, podróżny sam poświadcza dystans.

A reguła ta dociera do sektora prywatnego przez odesłanie, nie z własnej mocy. Teksty Revenue Department nigdy nie wspominają o dystansie; limit opiera się na sformułowaniu "ตามหลักเกณฑ์การเบิกจ่ายในลักษณะเหมาจ่าย" z interpretacji กค 0702/1831 — według ryczałtowych zasad dla urzędników — i to właśnie pociąga za sobą ข้อ ๑๑ razem z kwotą.

W którą stronę idzie błąd

Wszędzie indziej zapisany przejazd jest lepszym dowodem: ślad GPS wygrywa z liczbą wpisaną z pamięci, a argument za automatycznym zapisem brzmi, że nie pozwala zaniżyć roszczenia.

W Tajlandii jest odwrotnie. Przejazd, który poszedł objazdem, stał w korku na dłuższej drodze albo „rozjechał się” na postoju, jest dłuższy niż kwota do rozliczenia. Kto zgłasza zapisany dystans, zawyża roszczenie — a zbyt wysokie roszczenie nie jest mniejszym problemem niż zbyt niskie.

Zgłaszać należy najkrótszy dystans trasą między punktami końcowymi. Trasa motocykla jest znowu inna: motocykliści nie mogą korzystać z dróg płatnych, więc droga dostępna dla motocykla nie zawsze jest drogą dostępną dla samochodu.

Dwa lata, z możliwością przedłużenia do pięciu — i wymiar, od którego nie ma odwołania

Dla osoby fizycznej tajskie prawo w ogóle nie przewiduje okresu przechowywania. Revenue Code zobowiązuje osobę fizyczną do prowadzenia codziennych zapisów i do przedstawienia dokumentów na wezwanie, nigdy do przechowywania ich przez określony czas. Własne FAQ Revenue Department każe osobom fizycznym przechowywać dokumenty pięć lat i nie powołuje żadnego przepisu, bo takiego nie ma.

Faktycznym horyzontem jest termin na wezwanie: s. 19, "ภายในเวลาสองปี นับแต่วันที่ได้ยื่นรายการ" — dwa lata od złożenia zeznania, które Director-General może przy podejrzeniu uchylania się od podatku przedłużyć, "แต่ต้องไม่เกินห้าปี", czyli najwyżej do pięciu lat, a bez ograniczenia na podstawie s. 23 wobec kogoś, kto nigdy nie złożył zeznania.

Spółka przechowuje księgi pięć lat od dnia zamknięcia ksiąg zgodnie z Accounting Act B.E. 2543, ale s. 8 tej ustawy wymienia zobowiązanych i nie ma wśród nich osoby fizycznej — więc tajski jednoosobowy przedsiębiorca pozostaje poza nią.

Sankcja jest tu najsurowsza i nie jest pieniężna. Zgodnie z s. 21 niezastosowanie się do wezwania z s. 19 pozwala urzędnikowi wymierzyć podatek "ตามที่รู้เห็นว่าถูกต้อง" — według własnego uznania — a "ห้ามมิให้อุทธรณ์การประเมิน": od takiego wymiaru nie przysługuje odwołanie.

Ile kosztuje porażka

Dodatek staje się dochodem podlegającym opodatkowaniu.

Dlaczego aplikacja, a nie notes

Tutaj argument nie jest zwykły. Notes i aplikacja odnotowują tak samo, że przejazd się odbył; czego żadne z nich nie zrobi ręcznie i po fakcie, to ustalenie krótkiej i bezpośredniej trasy Department of Highways między dwoma miejscami, w których byłeś w marcu.

DriveHub zapisuje każdy przejazd w tle z oboma punktami końcowymi, a w Tajlandii wycenia go według najkrótszej trasy drogowej, a nie zapisanego śladu — dzięki temu stawka × dystans daje dokładnie kwotę w wierszu, a liczba w raporcie to ta, którą opisuje ข้อ ๑๑, a nie ta, którą zobaczył licznik. Trasa motocykla omija drogi płatne. Raport drukuje też twoje własne sformułowanie celu, który zgoda nazywa "ลักษณะงานที่ทำ", oraz właściciela pojazdu, którym według ข้อ ๑๑ musi być wnioskujący.

Samej zgody aplikacja wystawić nie może. To dokument pracodawcy o udzieleniu pozwolenia, z tej samej rodziny co słoweński potni nalog i chorwacki putni nalog, i musi istnieć przed jazdą.

Ta strona przedstawia to, co mówią Revenue Code, pismo Ministry of Finance i przepisy o podróżach urzędników, i wskazuje je, żebyś mógł to sprawdzić. Nie stanowi porady podatkowej i nie uwzględnia twojej sytuacji. Gdy w grę wchodzą pieniądze, zapytaj swojego księgowego — i przynieś zgodę.