Landengids · Thailand

Een Thaise zelfstandige kan geen 4 baht per kilometer claimen — voor dat bedrag is een betaler nodig

Door Andrei Zamiralov · Bijgewerkt op 18 oktober 2026

Het korte antwoord

Dat kan niet. De 4 baht per kilometer voor een privéauto bestaat echt, maar het is een maximum voor reisgeld dat een werkgever of andere inkomstenbetaler je uitbetaalt. Voor een zelfstandige die aangifte doet onder ม.40(8) staat nergens in de Revenue Code of de bijbehorende besluiten een bedrag per kilometer. Een ม.40(8)-zelfstandige neemt ofwel het vaste percentage volgens Royal Decree No. 11 s. 8, ofwel de werkelijke kosten.

Waar de 4 baht vandaan komt

De brief กค 0409.6/ว 42 van het Ministry of Finance (26 juli 2007) bepaalt wat de overheid aan haar eigen ambtenaren betaalt: (๑) รถยนต์ส่วนบุคคล — กิโลเมตรละ ๔ บาท; (๒) รถจักรยานยนต์ส่วนบุคคล — กิโลเมตรละ ๒ บาท (privéauto, 4 baht per km; privémotorfiets, 2 baht per km). De 2 baht is het bedrag voor de motorfiets; geen van beide is een tarief voor een zelfstandige.

s. 42(2) van de Revenue Code stelt vervoerskosten vrij tegen de tarieven die de overheid voor haar eigen ambtenaren vaststelt. Uitspraak กค 0702/1831 (2 maart 2018) van het Revenue Department trekt die tarieven door naar de private sector. Een vaste voertuigvergoeding is vrijgesteld zolang ze niet hoger is dan "อัตราค่าสูงสุดที่ทางราชการกำหนดจ่ายให้แก่ข้าราชการ" — het maximumtarief dat de overheid aan haar ambtenaren betaalt.

Waarom er een betaler nodig is

Twee teksten sluiten de deur, en beide gaan uit van een betaler.

Uitspraak กค 0702/1831 geldt voor bedragen die worden betaald "ให้แก่พนักงานของบริษัทฯ" (aan de werknemers van het bedrijf), en de ontvangst is "เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1)" — inkomsten uit dienstbetrekking. Een ม.40(8)-onderneming valt niet in die categorie.
De uitleg van de Director-General van s. 42(1), ป.59/2538 ข้อ 2, zegt dat voor de reis bewijs moet zijn van goedkeuring om buiten kantoor voor werk te reizen, van een นายจ้างหรือผู้จ่ายเงินได้ — een werkgever of inkomstenbetaler.

De scheidslijn is of iemand je reisgeld betaalt. Een ondernemer voor eigen rekening heeft niemand die de vergoeding betaalt en niemand die de goedkeuring tekent.

Werknemers die een vergoeding van een werkgever krijgen, zitten in een andere positie, en voor hen is de afstand de korte en directe route volgens het Department of Highways die gemakkelijk en veilig kan worden afgelegd, niet de weg die je reed — zie de afstand die je in Thailand kunt claimen.

Waarom je het bedrag niet zelf kunt vaststellen

Jezelf 4 baht per kilometer betalen omzeilt dit niet. ม.65 ตรี (9) staat niet toe "รายจ่ายซึ่งกำหนดขึ้นเองโดยไม่มีการจ่ายจริง" — een uitgave die de belastingplichtige zelf vaststelt, zonder dat er daadwerkelijk een betaling achter zit.

ss. 8 en 8 ทวิ van Royal Decree No. 11 maken ม.65 ตรี van toepassing op beide routes voor zelfstandigen. Een zelf toegekende 4 baht maal je kilometers is precies zo'n uitgave.

Wat je in plaats daarvan kunt gebruiken

Voor een zelfstandige blijven twee routes over:

Het vaste percentage volgens Royal Decree No. 11 s. 8.
Werkelijke kosten. Je trekt af wat je echt hebt betaald en kunt aantonen.

Het vaste percentage is het percentage dat Royal Decree No. 11 s. 8 vaststelt. Welke route bij je past, hangt af van je inkomen en kosten; vraag het je boekhouder. Geen van beide routes vermenigvuldigt kilometers met een tarief.

Een uitspraak over een bedrijf dat het probeerde

Uitspraak กค 0702/88 is het dichtstbijzijnde geval. Een bedrijf bouwde een model per kilometer met kilometerstandlogboeken en bonnetjes. Het Revenue Department wees het meerdere boven de werkelijke uitgaven af onder ม.65 ตรี (3), en de uitspraak wordt nog steeds weergegeven in het controlehandboek van het Revenue Department van juni 2024.

Een keurig logboek redde geen tarief dat geen werkelijke kosten weergaf. De verwante uitspraak กค 0702/1121 stelt dat een uit een formule afgeleide maandelijkse voertuigvergoeding "ไม่อยู่ในความหมายของมาตรา 42(1)" — niet onder de betekenis van s. 42(1) valt.

Waarom een gedateerd logboek toch telt

Bij de route met werkelijke kosten trek je af wat echt is betaald. Een gedateerde registratie van elke rit, met zakelijke en privékilometers gescheiden, is praktisch bewijs van hoeveel van het rijden voor het bedrijf was. Geen enkele bepaling schrijft een kilometerlogboek als zodanig voor.

De Revenue Code verplicht een particulier ook om een dagelijkse registratie te maken en op een oproep documenten te overleggen. De termijn voor een oproep in s. 19 is twee jaar na de aangifte, die de Director-General bij vermoeden van ontduiking tot vijf mag verlengen (geen termijn onder s. 23 als je nooit aangifte deed); zie hoe lang je kilometerregistraties in Thailand bewaart. Tegen een aanslag na een genegeerde oproep mag geen beroep worden ingesteld (s. 21).

Hoe DriveHub een Thaise zelfstandige helpt

DriveHub geeft een zelfstandige geen tarief per kilometer in Thailand. Wat de app wel doet, is de registratie. Met locatietoegang op ‘Altijd’ legt DriveHub elke rit op de achtergrond vast, en als er ooit een ontbreekt, meldt de app het je. De meeste ritten krijgen het label ‘Zakelijk’ of ‘Privé’ op basis van je plaatsen, eerdere routes en werktijden, en over de rest stelt de app je een vraag. Zo heb je gedateerde zakelijke en privékilometers om aan een boekhouder te geven.

De landenpagina staat op /help/th, en de installatiestappen staan in automatisch bijhouden instellen. DriveHub staat in de App Store.

Meer over Thailand

Deze pagina geeft weer wat de Revenue Code, de brief van het Ministry of Finance, de uitspraken van het Revenue Department, het bevel ป.59/2538 van de Director-General en Royal Decree No. 11 zeggen, en noemt ze zodat je het kunt nalezen. Het is geen belastingadvies en kan geen rekening houden met jouw situatie — en welke route een zelfstandige neemt, is een vraag voor je boekhouder.

De volledige regel, met de bronnen waarop die berust: Thailand: eisen aan de rittenregistratie.