Przewodnik po kraju · Austria

Dwa austriackie limity 30 000 km dotyczą dwóch różnych lat — a od 2025 stan licznika jest obowiązkowy

Rozporządzenie, na które wszyscy powołują się w sprawie stawki, jej nie zawiera

BGBl. II Nr. 289/2024, czyli Kilometergeldverordnung, to właściwe źródło dla wielu rzeczy i niewłaściwe dla kwoty, której większość ludzi szuka. § 1 nie ustala żadnej kwoty w euro: mówi, że pauschale Berücksichtigung następuje "durch den Ansatz des Kilometergeldes … das gemäß Reisegebührenvorschrift 1955 … vorgesehen ist". 0,50 €/km znajduje się w RGV 1955.

Rozporządzenie ustala natomiast część, która decyduje o tym, czy roszczenie się obroni — § 2, ewidencję — oraz limity w § 4 i § 5. Obie połowy mieszczą się na tych samych czterech stronach, a czytanie tylko jednej z nich jest na porządku dziennym.

Co musi zawierać ewidencja od 1 stycznia 2025

§ 2 Abs. 2, dosłownie: "Die Aufzeichnungen müssen jedenfalls beinhalten: Datum, Kilometerstand, Anzahl der betrieblich oder beruflich zurückgelegten Tageskilometer, Ausgangs- und Zielpunkt sowie Zweck der jeweiligen betrieblichen oder beruflichen Fahrt."

• Datę
• Stan licznika
• Kilometry przejechane tego dnia służbowo
• Punkt wyjazdu i miejsce docelowe
• Cel przejazdu

§ 2 Abs. 1 daje wybór formy — Fahrtenbuch albo "andere Aufzeichnungen" — i żadnego wyboru treści: alternatywa musi być zapisem, "aus denen jedenfalls die in Abs. 2 enthaltenen Informationen hervorgehen." Dwa razy jedenfalls w jednym ustępie nie zostawiają miejsca na drobiazgi, które można pominąć. Lohnsteuerrichtlinien 2002 Rz 290 przepisano pod to w LStR-Wartungserlass 2024; wytyczne wymagają także godzin rozpoczęcia i zakończenia, jeśli równolegle rozlicza się wolne od podatku Tagesgelder, czyli diety.

Porady, że stan licznika nie jest wymagany, były trafne do 2024

Łatwo je znaleźć i miały rację. UFS Feldkirch, GZ RV/0528-F/10, czytając ówczesne Rz 290, stwierdził, że "darüber hinausgehende Angaben, wie der jeweilige Kilometerstand vor und nach der Reise … sind … nicht erforderlich". To obowiązuje dla lat podatkowych do 2024 i jest martwą literą od 2025: orzeczenie trybunału z 2010, interpretujące wytyczne administracyjne, nie przetrwa rozporządzenia z 2024, a § 6 stosuje nową listę do przejazdów od 1 stycznia 2025.

Jeśli odtwarzasz starszy rok, obowiązuje go starsza reguła.

Dwa limity to dwa różne lata, i chodzi o prawdziwe pieniądze

§ 4 Abs. 2 ogranicza przedsiębiorcę do "30 000 km im Wirtschaftsjahr". § 5 Abs. 1 ogranicza pracownika do "30 000 km im Kalenderjahr". Sąsiednie paragrafy, jedno rozporządzenie i celowo nie to samo okno.

Przedsiębiorca z rokiem obrotowym od kwietnia, który przejedzie 20 000 km w listopadzie i 20 000 km w lutym, przejechał 40 000 km w obrębie jednego Wirtschaftsjahr. To 10 000 km ponad limit: 5 000 € rozliczone tam, gdzie wolno 4 000 €.

Pozostałe kwoty to 0,25 €/km za motocykl — połowa stawki samochodowej, a podanie stawki samochodowej dla motocykla podwaja każde roszczenie — oraz 0,15 € za każdego przewożonego pasażera w Pkw lub Kombi, co do przedsiębiorcy trafia przez EStR 2000 Rz 1571, a do pracownika przez RGV 1955 § 10 Abs. 4.

Siedem lat, nie niemieckie dziesięć

BAO § 132 Abs. 1: siedem lat od końca roku kalendarzowego, za który dokonano wpisów, a przy roku obrotowym innym niż kalendarzowy — od końca roku kalendarzowego, w którym się on kończy; do tego tak długo, jak są potrzebne w toczącym się postępowaniu. Dziesięć lat to liczba niemiecka, a przenoszenie liczb przez wspólny język to właśnie sposób, w jaki trafia do tutejszych porad.

Austria wymaga też od kopii elektronicznej mniej niż Niemcy: § 132 Abs. 2 chce "vollständige, geordnete, inhaltsgleiche und urschriftgetreue Wiedergabe" i nie nakłada wymogu przetwarzalności maszynowej, więc wygenerowany PDF zajdzie tu dalej niż po drugiej stronie granicy. Pracownik rozliczający Kilometergeld jako Werbungskosten nie ma własnej Aufzeichnungspflicht, a więc i okresu z § 132; jego horyzontem jest pięcioletnie okno wymiaru z § 207 Abs. 2.

Jeśli samochód daje pracodawca, nie ma czego rozliczać

RGV 1955 § 10 Abs. 6, przeniesiony przez § 26 Z 4 lit. a EStG: "Bei Benützung eines dem Beamten unentgeltlich zur Verfügung gestellten Kraftfahrzeuges gebührt keine Reisekostenvergütung." Kilometergeld nie przysługuje, dopóki samochód należy do pracodawcy.

Taki przypadek ma własny dokument i własne rozporządzenie — Sachbezugswerteverordnung, której korzyść za kilometr z § 4 Abs. 3 wymaga "sämtliche Fahrten lückenlos in einem Fahrtenbuch", z przejazdami prywatnymi włącznie. Inny cel, inna ewidencja: rejestr samych przejazdów służbowych nie jest na to odpowiedzią.

Dlaczego aplikacja, a nie zeszyt

Nic z powyższego nie wymaga oprogramowania; zeszyt z tymi pięcioma kolumnami spełnia § 2. Oprogramowanie zmienia sposób, w jaki rzeczy się psują. Nikt nie gubi kilometrów. Brakuje stanu licznika z jakiegoś wtorku w marcu, dokładnego celu jednej wizyty spośród dwustu i słowa zeitnah — ewidencja złożona później jest pierwszą rzeczą, którą atakuje urząd, i w RV/0528-F/10 argumentował dokładnie, że książka została "nachgestellt", czyli odtworzona po fakcie.

DriveHub zapisuje każdy przejazd w tle z oboma punktami końcowymi, odległością i godzinami, i dopiero potem pyta, które były służbowe. Raport drukuje datę, stan licznika na początku i na końcu każdego przejazdu, trasę skąd i dokąd, kilometry i cel twoimi własnymi słowami, a limit 30 000 km liczy dla przedsiębiorcy w roku obrotowym, a dla pracownika w roku kalendarzowym — czyli rozróżnienie, które robią § 4 i § 5, a którego jedna narastająca suma wyrazić nie potrafi.

Ta strona przedstawia to, co mówi sama Verordnung, i wskazuje paragraf, żebyś mógł to sprawdzić. Nie stanowi porady podatkowej i nie uwzględnia twojej sytuacji. Gdy w grę wchodzą pieniądze, zapytaj swojego Steuerberatera — i przynieś Aufzeichnungen.